De jaarlijkse Foam Talents-tentoonstelling in fotografiemuseum Foam in Amsterdam heeft deze keer als thema: thuis. Wat is dat eigenlijk? En hoe ziet het eruit? De Volkskrant koos de vijf meest in het oog springende projecten.
Thuis. Voor de een warm, veilig, gelukkig; voor een ander juist kil, beklemmend of zelfs bedreigend, een plek om zo snel mogelijk te verlaten. Precies vanwege die waaier aan betekenissen is ‘thuis’ zo’n goed fotografiethema, net als ‘familie’ of ‘feest’: voor niemand hetzelfde en daardoor heerlijk breed.
Zou dat ook de reden zijn dat er een recordaantal van bijna drieduizend inzendingen binnenstroomde voor Foam Talent, de tweejaarlijkse talentenjacht van Foam Amsterdam voor fotografen onder de 40? Voor deze 17de editie ontving de organisatie fotoseries uit maar liefst 107 verschillende landen.
Uit al die inzendingen werden vijftien fotografen gekozen door de jury, bestaande uit conservatoren en medewerkers van fotografiemuseum Foam en Foam Magazine. Hun werk is nu te zien in Foam (dat trouwens met veel geklop en geboor wordt verbouwd, wat gek genoeg best goed bij het thema past). Allemaal geven ze op geheel eigen wijze vorm aan de vraag hoe ‘thuis’ er eigenlijk uitziet en hoe het voelt om je ergens thuis te voelen, ook al is dat heel ergens anders.
De Volkskrant koos de vijf meest in het oog springende projecten en geeft als tip: bekijk vooral ook het bijbehorende themanummer van Foam Magazine. Daarin staan nog meer foto’s, en wordt het werk uitgebreider toegelicht dan in de tentoonstellingszalen.
Over beklemmend gesproken. De foto’s van Sara de Brito Faustino (Zwitserland, 1999) benemen je de adem, zo zwaar voelen ze. Naakte figuren (de kunstenaar zelf, verstopt onder een dikke laag klei, soms ineens met een extra ledemaat) en gigantische lichaamsdelen (een witte voet, een kies met maden erop) bevinden zich in de veel te kleine ruimten van een soort poppenhuis, dat kaal en ongezellig oogt.
Faustino’s ouderlijk huis blijkt vakkundig nagemaakt door de kunstenaar. Op tafel staan de letterlijk gestolde resten van een ontbijt, onder het strijkijzer kleeft een bos sliertig haar (titel van het werk: Mom) en even verderop steekt een enorme, glanzende vork dwars door een dijbeen heen. Nou. Van een zogenaamd warm ‘thuisgevoel’ laat de fotograaf geen spaander heel. Met haar foto’s, die zowel mooi als onheilspellend zijn en waarin ze speelt met schaal en verhoudingen, weet Faustino te fascineren. En wellicht pakt ze er ook iets van controle over de situatie mee terug.
